Wracam do domu, słuchawki na uszach grają muzykę, zdecydowanie zbyt głośną. Nie za bardzo mi to przeszkadza. Lubię różne gatunki muzyki, ale ostatnio zakochałam się w zespole, który niestety już rozwiązali, Budka Suflera, czyli wokalista z niezwykłym głosem- Krzysztof Cugowski, Romuald Lipko i inni... zespół miał wielokrotnie zmieniany skład, dlatego też nie będę wymieniać wszystkich członków.
Trzeba przyznać, że zespół jest, a raczej był (jęk żalu) dość stary, bo działał od 1974 roku, do 2014. Jednak możliwe, że tak mądre i trafiających tekstów piosenek, na dodatek polskich, się już nie pisze.
Poznać siebie. Sądzę, że to ważna część pisania... czegokolwiek. Bo przecież wtedy, wiemy co chcemy napisać, o co nam chodzi.A gdy wiemy o czym piszemy, staje się to niemal tak łatwe jak oddychanie. To niezwykłe, bo w repertuarze Budki znajdę tekst do każdego nastroju. Do smutku, melancholii, złości, radości. Szukam w tych tekstach siebie. Nie wiem czy znajduję, ale przynajmniej tak mi się wydaje. Słowa trafiają prosto do mojego serca i są również niezwykłą inspiracją zarówno do wierszy jak i rozdziałów w opowiadaniach.
Do życia, do tańca
Skradamy się na palcach
Gdy swego dopniemy,
Wszystkiego na raz chcemy
I wszystko bierzemy,
Bierzemy, co się da
Miałam pisać o Duszy, a skupiłam się na nieistniejącym zespole, choć jest tego wart...
Lubimy czytać, słuchać muzyki, oglądać filmy. To dodaje nam inspiracji, i nie mówię tylko o tych związanych z twórczością. Ale ważny jest też sposób, w jaki wyrażamy siebie. Na przykład poprzez pisanie :), rysowanie, czy granie na jakimś instrumencie. Bo nie należy tylko brać, czerpać, ale również dawać coś od siebie.
Brak komentarzy:
Prześlij komentarz